◀️ Eerder bekeken | Verder kijken ▶️

Blei is verdwaald. Onze fantasie niet.

Het laatste bericht van Blei kwam uit Rome.
Daarna werd het stil.
We weten dat hij het Colosseum heeft gezien.
Waarschijnlijk.
We weten dat hij bij een fontein heeft gestaan.
Er zijn er alleen nogal veel.
En iemand beweert hem op een Vespa te hebben gezien.
Dat lijkt ons sterk.
Kortom:
Blei is verdwaald.
In Rome.
We hebben gezocht.
Maar Rome is groot.
En Blei is klein.
Dus moesten we verder zonder hem.
Dat ging ongeveer drie minuten goed.
Toen verscheen Pou.

Pou vroeg niet wat er aan de hand was.
Dat kan hij ook niet.
Geen mond.
Hij keek naar de lege plek waar normaal Blei stond.
Toen naar ons.
Toen weer naar de lege plek.
En nam de functie op zich.
Hoofd Tijdelijke Vervanging Blei.
Die functie bestond tot dat moment niet.
Nu wel.
Pou begon voortvarend.
Bij Galerie Pouloeuff benoemde hij zichzelf tot galeriehouder.
Vijf minuten later was hij curator.
Daarna suppoost.
Als curator verschoof hij een sokkel zeven centimeter.
Als suppoost bewaakte hij vervolgens diezelfde sokkel.
Als galeriehouder keek hij tevreden naar beide prestaties.

Sterke eerste dag.
Maar Pou heeft ambitie.
Galerie Pouloeuff bleek al snel te klein voor zijn cv.
Dus ging hij naar Keep an Eye.
Daar constateerde hij dat er talent werd ondersteund.
Pou kan ondersteunen.
Hij ging naast een jonge maker staan.
Heel stil.
Heel ondersteunend.
Daarna schoof hij aan bij een overleg.
Niemand had hem uitgenodigd.
Niemand stuurde hem weg.
Een uur later was Pou adviseur.
Waarover precies, weten we nog steeds niet.
Pou zelf lijkt daar geen last van te hebben.

Toen ontdekte hij The Records.
Muziek.
Dat opende perspectieven.
Pou werd producer.
Hij zette een koptelefoon op en luisterde ernstig.
Daarna werd hij A&R-manager.
Hij ontdekte drie artiesten die al ontdekt waren.
Vervolgens werd hij roadie.
Dat duurde kort.
Dingen tillen blijkt lastig als je armen voornamelijk uit twee zwarte lijntjes bestaan.
Dus werd Pou artiest.
Dat paste beter.
Zijn eerste optreden was experimenteel.
Hij stond op het podium.
Keek naar het publiek.
Het publiek keek terug.
Na vier minuten ging Pou weer weg.
Vijf sterren.
Van Pou.

Sindsdien duikt hij overal op.
Galeriehouder.
Curator.
Talentcoach.
Jurylid.
Producer.
Fotograaf.
Directeur.
Stagiair.
Artiest.
En één middag hoofd koffie.
Dat laatste was geen succes.
Misschien is dat wel het mooie aan Pou.
Hij weet niet precies wat hij kan.
Dus probeert hij alles.
En ergens tussen kunst, muziek en jong talent vindt hij steeds weer een nieuwe plek om te staan.
Of een nieuwe functie.
Waarschijnlijk die laatste.
En Blei?
Die loopt vermoedelijk nog steeds door Rome.
Als iemand hem ziet:
Pou is inmiddels Hoofd Internationale Opsporing.
Hij heeft Rome op de kaart gevonden.
Nu Blei nog.