Lisa Ostermann (1991), winnares van het Leids Cabaretfestival 2020.
“Ik heb doodsangsten van tevoren. Het wordt wel minder als je veel achter elkaar speelt en je merkt dat je er niet aan doodgaat. En als de eerste grap bij het publiek valt. Dat moment dat je voelt: nu klopt het, nu zijn we vrienden en is het gezellig. Ik heb trouwens liever niet dat mijn echte vrienden of mijn ouders in de zaal zitten. Sommige mensen wil je zo graag laten zien dat je iets kan. Dan gaat het natuurlijk juist mis.
Ik was lange tijd bezig met wat het publiek grappig zou vinden, maar dat werkte niet. Iets is grappig omdat het echt jouw mening is of doordat je je ergens over opwindt. Het verhaal hoeft niet waargebeurd te zijn, maar het gevoel dat eronder ligt moet waarachtig zijn. Als het niet oprecht is voelt het publiek dat. De kunst is je verhaal te vertellen alsof je met vrienden in de kroeg staat, terwijl je op dat podium juist zo overbewust bent van jezelf.
Voor iedere show denk ik daarom na over wat ik wil zeggen met mijn verhaal. Anders verval je gemakkelijk in het ‘opzeggen van zinnen’. En als het dan begint en het lukt, dan vlieg je hoger dan waar dan ook. Die vrijheid, dat je op het podium alles mag doen wat je wilt. Je hebt kunnen nadenken over wat je gaat zeggen. En niemand gaat iets terugzeggen. Dat is dan weer een stuk makkelijker dan in het echte leven.”
