Hoe is het nu met …???

Met speelse illustraties en gevoelige animaties geeft Cheyenne Goudswaard vorm aan wat vaak verborgen blijft. In haar werk onderzoekt ze menselijke emoties, onzekerheden en gedragingen die niet altijd begrepen worden. Daarbij schuwt ze kwetsbaarheid niet, maar kiest ze juist voor humor en herkenning. Die combinatie bracht haar van persoonlijke verhalen naar opdrachten voor onder meer The New York Times, De Volkskrant en De Correspondent.

Typografie die je bijna niet kunt lezen, en toch wilt meemaken. Voor Michael Jay Smits zit daar precies de magie. Letters die dansen, schuren of compleet uit de bocht vliegen, maar ondertussen wél iets laten voelen. Want volgens hem begint goed ontwerp niet bij begrijpen, maar bij ervaren. Die fascinatie voor beleving bracht hem naar de Keep an Eye/Graphic Matters Summerschool, waar hij samenwerkte met designers van over de hele wereld. In korte, intensieve masterclasses werd er geëxperimenteerd, gezocht en vooral veel gemaakt, van ideeën die nog alle kanten op konden tot een tastbaar eindresultaat.

Je zit naast elkaar in de klas, werkt samen aan opdrachten en deelt dezelfde twijfels. Maar wat je misschien niet beseft: die studiegenoot kan later zomaar je opdrachtgever of creatieve partner worden. Tijdens de Keep an Eye Graphic Matters Summer School komen talent, nieuwsgierigheid en ontmoeting samen in één intensieve week vol inspiratie en experiment. Hier leer je niet alleen van ervaren ontwerpers uit het vak, maar ook van elkaar, en leg je de basis voor samenwerkingen die nog lang na de zomer kunnen doorwerken.

Soms blijven mooie verhalen langer liggen dan de bedoeling is. Dat geldt ook voor deze Hoe-is-het-nu-met-je, waarvoor we graag onze excuses aanbieden. Het lag een jaar op de plank. Maar sommige verhalen verdienen het alsnog om verteld te worden. Zoals dat van Britt van Tooren, die na een droom besloot zich, vijf minuten voor de deadline, in te schrijven voor het Amsterdams Kleinkunst Festival. Een sprong in het diepe, vol twijfel, lef en onverwachte hoogtepunten. En precies daarom wilden we dit verhaal toch nog graag met jullie delen.

Niet alles wat je maakt, ontstaat uit een plan. Soms ontstaat het uit tijdsdruk. Soms uit toeval. Soms uit het volgen van een impuls die eigenlijk onhandig voelt, maar toch blijft knagen. Voor grafisch ontwerper Anna Rijsmus is dat precies waar het interessant wordt. Zonder kunstacademie, maar met een zelf ontworpen leerroute, ontwikkelde ze een praktijk waarin letters, patronen en experiment samenkomen — en waarin het proces minstens zo belangrijk is als het eindresultaat.

Voor Ramon Chatrer werd het geen waarschuwing, maar een belofte aan zichzelf. De Brabantse jongen die in de havo eindelijk zijn plek vond, groeide uit tot het talent dat in 2020 alle prijzen won op het Groninger Studenten Cabaret Festival en later de AKF-finale bereikte.
Met lessen van grote namen en een nieuw vertrouwen in zijn eigen verhaal staat hij nu met ‘VOLK’ steviger op het podium dan ooit. Ramon kijkt terug op het dorp waar hij vandaan komt, het ruige Rotterdam waar hij nu woont, en alles daartussenin, eerlijk, muzikaal en met de humor die hem zijn plek deed behouden.

Van zijn eerste vioollessen als vijfjarige tot de cd-box van Charlie Parker die zijn jeugd voorgoed veranderde: Mo van der Does heeft in korte tijd een indrukwekkend pad afgelegd. Waar veel musici jaren zoeken naar hun eigen stem, wist hij al vroeg dat de altsaxofoon zijn instrument was. Met discipline, passie en talent veroverde hij prijzen, concoursen en prestigieuze podia. Zijn spel is energiek en lyrisch, loepzuiver en gedreven. Met zijn septet Motet tilt hij zijn zoektocht naar een nieuw niveau – en laat hij horen dat inspiratie en toewijding hand in hand gaan.

De Engelse saxofonist en componist Sam Newbould (34) heeft zich de afgelopen jaren stevig gevestigd in de Nederlandse jazzscene. In 2019 bracht hij in eigen beheer zijn debuutalbum Blencathra uit. Met het winnen van The Records in 2021 volgde zijn tweede plaat, Bogus Notus. Vorig jaar verscheen zijn derde album Homing, dat van zowel de Volkskrant als NRC vier sterren kreeg. In datzelfde jaar speelde Newbould voor het eerst op het prestigieuze North Sea Jazz Festival,  een belangrijke mijlpaal in zijn carrière.

Toen Simon Dogger zijn gezichtsvermogen verloor, leek een carrière als ontwerper onbereikbaar. Maar Simon dacht daar anders over. Gewapend met vindingrijkheid, vastberadenheid en een scherp oog voor wat écht belangrijk is, studeerde hij af aan de Design Academy Eindhoven als één van de eerste blinde ontwerpers. Zijn werk – zoals de Emotiefluisteraar, een bril die emoties voelbaar maakt,  laat zien dat innovatie en inclusie hand in hand gaan. En hij zet zijn missie voort.

Ze werkt jarenlang in stilte. Tekent, bouwt, schuurt, breekt weer af. Altijd zoekend naar vorm, naar sfeer, naar dat ene gevoel dat blijft hangen. Tot 2017. Dan gaat de deur van haar atelier open en stroomt haar werk de wereld in. Wat jarenlang verborgen bleef, vindt plots zijn weg naar nieuwe ruimtes, naar mensen die geraakt worden. Sindsdien vind je Maaike Kramer in galeries, op kunstbeurzen en in musea. Haar werk beweegt zich moeiteloos tussen potlood en beton, tussen het fragiele en het massieve. En altijd blijft er dat spel: wat blijft, en wat kan op elk moment weer verdwijnen?

Ze weeft sculpturen die de ruimte zachter maken, vertaalt emoties naar vorm en laat kunst letterlijk tussen ons in zweven. Sinds haar afstuderen aan de Design Academy Eindhoven in 2017 is Fransje Gimbrère allesbehalve stil blijven zitten. Met haar kenmerkende 3D-geweven structuren brengt ze gevoel, kleur en beweging in vaak kille publieke ruimtes — en ze doet dat niet op gevoel alleen. Gimbrère maakt in haar werk gebruik van neuro-esthetiek: de wetenschap die onderzoekt wat schoonheid met ons brein doet.

Modeontwerper en kunstenaar Lisa Konno (1992) studeerde mode maar wist al snel dat ze niet voor de grote modehuizen wilde werken. “Daar gaat het vaak om consumeren, verspillen en steeds weer een ander beeld verkopen.” Maar ze ziet ook de kracht van mode. Die gebruikt ze. “Grote modehuizen maken vier of zelfs zes collecties per jaar met één team. Dat keiharde werken is in de modewereld de norm. Dat begint al op de academie. Daar was het normaal om tot diep in de nacht te werken en niet op vakantie te gaan.”