Waar woorden stoppen, begint het beeld
Het blijft altijd een feest om mooie prijzen te kunnen uitreiken aan jonge talenten. Afgelopen periode zijn drie afstudeerders van HKU Photography onderscheiden met het Keep an Eye Photography Stipendium.
Iyanla Etnel, Ken Stove en Adriënne Verburg namen tijdens een feestelijke uitreiking op HKU locatie Oudenoord ieder de prijs in ontvangst. Het stipendium, dat € 10.000,- bedraagt, werd uitgereikt aan makers van bijzonder afstudeerwerk en is bedoeld als ondersteuning voor het opzetten van een beroepspraktijk.
Het Keep an Eye Photography Stipendium werd voor het zesde jaar op rij uitgereikt. Tijdens HKU Exposure bekroonde de vakjury de drie nieuwe talentvolle winnaars met lovende woorden. De studenten dienden een plan in en gaven een pitch voor de jury. Deze jury bestond uit Katy Hundertmark (managing editor Foam Magazine en curator FOAM), Jaya Pelupessy (kunstenaar) en Guinevere Ras (curator Nederlands Fotomuseum in Rotterdam).
Het juryrapport: ‘De genomineerde afstudeerprojecten van het Keep an Eye Stipendium 2025 getuigen wederom van een hoog niveau in presentatie en afwerking. Veel makers vertrekken vanuit een persoonlijke bron en slagen erin deze te vertalen naar werk dat uitnodigt tot reflectie, herkenning en empathie. Ze raken daarmee thema’s aan die de individuele ervaring overstijgen. Opvallend is het aantal makers dat het fotografische object bevraagt, waarbij fotografie eerder als vertrekpunt, dan als eindpunt fungeert. Daartegenover staan makers die juist een ode brengen aan de directe, visuele kracht van het medium zelf. Een rijke samenstelling van benaderingen, die de commissie voor lastige keuzes stelde.’
Taal voorbij: drie beeldmakers, drie verhalen
FekieFikie door Adriënne Verburg
Juryrapport: ‘Wat zeggen we als woorden tekort schieten – als taal hapert, wankelt, helemaal verdwijnt? Kan gevoel worden uitgedrukt door het gewicht van een materiaal, de stilte van een beeld, de textuur van een herinnering? Het project begint aan de rand van de spraak en put uit de persoonlijke ervaring van de kunstenaar met het ontwikkelen van haar eigen taal als kind. Met behulp van fotografie, misschien wel de meest universele taal, construeert ze een visueel lexicon dat niet berust op syntaxis of grammatica, maar op intuïtie, spanning en visuele resonantie.
De kijker wordt uitgenodigd tot een uitwisseling met een open einde, waarbij beelden fungeren als emotionele triggers die tegelijkertijd complexiteit en dubbelzinnigheid omarmen: niet alles is leesbaar, en daar gaat het om. Wat dit project zo bijzonder maakt, is de weigering van helderheid. Het stelt een ander soort begrip voor – langzamer, vreemder, meer gevoeld dan gesproken. Door de nadruk te leggen op de gladheid van taal en de rijkdom van wat eronder ligt, creëert dit werk een ruimte waarin betekenis niet wordt geleverd, maar ontdekt.’
Fowru door Ken Stove
Juryrapport: ‘Via een gelaagde vertelling die zich langzaam ontvouwt, worden we meegenomen in een zoektocht naar afkomst, herinnering en herkenning. Hoe verhoud je je tot een geschiedenis die jou gevormd heeft, maar die je zelf niet hebt meegemaakt? Het werk communiceert zorgvuldig en met subtiele symboliek, op een directe maar nooit illustratieve manier. We bewegen ons non-lineair door tijdlijnen waarin grenzen vervagen en de verbeelding begint. Het werk is intiem, maar kijkt tegelijk naar buiten, als een uitnodiging om mee te herinneren, en je opnieuw te positioneren binnen een groter verhaal.
We zien in dit project een duidelijke potentie voor de voortzetting van een artistieke verkenning die urgent en relevant is. Een zoektocht waarin terugkijken een methode wordt om vooruit te kijken, en waarin een derde generatie migratie een stem krijgt die niet alleen getuigt, maar ook eigenaarschap neemt over hoe haar geschiedenis wordt verteld.’
Calling the Birds Home door Iyanla Etnel
Juryrapport: ‘Calling the Birds Home is een betoverende meditatie over het geheugen, lichamelijke soevereiniteit en de onzichtbare littekens van de koloniale geschiedenis op het vrouwenlichaam van kleur. Het werk wordt gepresenteerd als een intiem drieluik – drie schermen, drie tijdlijnen, drie pulsen – en verbindt heden en verleden niet als een verhaal, maar als een belichaamd gevoel. Het vraagt er niet om in conventionele termen begrepen te worden; het vraagt erom gevoeld te worden zonder te specificeren hoe.
Door het langzame tempo en de bijna-stilte van haar onderwerpen, maakt het ruimte voor wat vaak ongezien blijft: de stille pijn van intergenerationele trauma’s en de langzame, radicale daad van terugkeer. De meeslepende soundscape van de film – gelaagd met vrouwenstemmen, zang en adem – werkt als een roeping, een aanroeping. Deze sonische draden reiken door de tijd heen en echoën de titel zelf: een gebaar van oproepen, van iets dat lang verdween terugbrengen in de aanwezigheid.’
